1 december

samen met tante Liesbeth

Nadat vanmorgen iedereen naar school, kinderdagverblijf en peuterspeelzaal was gegaan, stond schoonzus Liesbeth al voor de deur. Ze had aangeboden om even mee te poetsen en daarna mee te gaan naar het ziekenhuis. Fijn dat ze dit doet. Toen Ellen en Liesbeth aankwamen was Justin al wakker. De verpleegkundige had hem alvast z'n medicijnen gegeven, dan had hij vast wat ('t zijn een paar druppels). Hij had erg veel zin in z'n fles. Hij dronk hem in één keer leeg, liet daarna 2 grote boeren en viel weer in slaap. Ellen en Liesbeth hebben van ons mannetje genoten.
Ondertussen kwam de fysiotherapeut langs. Hij wilde een afspraak maken voor donderdag omdat Ellen hem nu de fles aan het geven was. Maar zoals een echte vrouw betaamt, kan Ellen makkelijk 2 dingen tegelijk. (luisteren en de fles geven).
De fysiotherapeut vertelde dat ze vond dat Justin over het algemeen een lage spierspanning had. Dit zou ook kunnen komen doordat hij heel ziek is geweest en daarvan nog aan het herstellen is. We merken zelf ook dat hij weer steeds steviger wordt. Hij pakt nu steeds vaker zelf met 2 handen z'n fles vast. Ze vond ook dat hij nauwelijks of geen asymmetrie liet zien. Dat is natuurlijk erg mooi. Aankomende donderdag komt ze nog een keer om hem te beoordelen en daarna geeft ze een advies voor het vervolg, bijvoorbeeld een verwijzing naar een fysiotherapeut. We merken zelf ook dat hij steeds alerter wordt en meer en krachtiger beweegt. We maakten ons daar nu ook wat minder zorgen over.
Veel onzekerder is zijn gezichtsvermogen, omdat dit pas over een paar weken duidelijk kan worden of hij ons volgt met zijn ogen of niet.
We zijn heel blij dat het goed met hem gaat. Voor ons kan de kuur niet snel genoeg afgelopen zijn. We missen hem. Julia telt de nachtjes al af (nog 4!)

Ik ga nu snel naar hem toe en als het lukt komen er vanavond nog een paar foto's bij.

Toen ik op de kamer van Justin kwam, was z'n bed leeg, maar alle tekeningen hingen nog wel op...
Hij zou toch niet......

zonder infuus, alleen nog een pleister

Gelukkig kwam de verpleegkundige al snel achter me aan. 'Je liep hem zo voorbij, je zag hem niet eens'. Hij kan eigenlijk nooit van z'n kamer af, omdat hij aan z'n infuus ligt. Z'n infuus was om 17.00 uur gesneuveld en daardoor kon ze hem nu een keer meenemen. Ze zat achter de balie, waar we binnenkomen. Ik had wel gezien dat er een verpleegkundige zat met een baby, maar ik zag alleen een bosje zwarte haren boven een doek uitsteken. Ze had hem al een schone broek gegeven. Mooi dat dat al gebeurd was, z'n fles was al opgewarmd, dus hij kon meteen aanvallen, Dat deed hij dan ook. Binnen 5 minuten had hij z'n fles leeg. Het leek wel of er minder in zat. Dat was niet zo, want in een standaard klaargemaakt flesje zit precies 90 ml in.(verpleegkundige heeft het nog speciaal nagekeken) Hij kreeg voor deze keer nog 20 ml extra. Als hij nog meer had gekregen was dat er ook nog in gegaan. Ik kon nu een rondje met hem lopen op m'n arm. Hij vond het heerlijk. Als hij aan z'n infuus ligt, kun je alleen gaan staan en heel voorzichtig gaan zitten, want langer is z'n infuus niet. Ik had hem graag zo meegenomen naar huis. Het had gekund... hij was nu een keer los. (zouden er daarom 2 verpleegkundigen precies op z'n kamer de tweeling aan de overkant verzorgen?,,, om Justin te bewaken?...).
Hij moet vanavond weer een nieuw infuus krijgen. Ze hopen dat dit gaat lukken, want z'n bloedvaten zijn nog niet zo groot. Als dit niet lukt bedachten ze nog wel een andere oplossing, want hij moet z'n kuur wel afmaken. Om 21.30 uur ben ik toch maar snel naar huis gegaan, want ze sluiten deze week de afslag van de snelweg bij Noordeloos om 22.00 uur af. De avond gaat zo snel voorbij. Het is superfijn om lekker met hem bezig te zijn en van hem te genieten, maar een uurtje op een dag is eigenlijk veel te kort... (daarom bedenk ik ook; nog 4 nachtjes... daarna waarschijnlijk wel gebroken nachten, maar die gebroken nachten heb ik er graag voor over!)